domingo, 28 de setembro de 2014





Eu



                     
                       no negror da alvorada 
                       rompe estridente saudação de sabiás
                       em sangue e carne 
                       poesia que flui

                                     verbete afiado e escuro
                                     ronda o apartamento 
                                     minha biografia claudica 
                                     barba embranquecida
                                                                          
                                                                            vibrante sabiá 
                                                                            subverte ritual urbano e metais
                                                                            riscar páginas em branco 
                                                                            palavra e salvação 
                                                                            luzes da cidade apagam-se 
                                                                            nos abarca luminosidade solar 
                                                                            acomodar ventania 
                                                                            espadas sem corte 
                                                                                                seguirei equilibrista
                                                                                                sob linhas tortas 
                                                                                                e retinto amar.          
                                                                                 
                                        

Nenhum comentário:

Postar um comentário